Shloka 13
Dharma-vyādha on the Subtlety of Dharma, Karma, and the Continuity of the Jīva (Āraṇyaka-parva 200)
भवन्ति चात्र श्लोका:-- दिवं स्पृशति भूमिं च शब्द: पुण्यस्य कर्मण: । यावत् स शब्दो भवति तावत् पुरुष उच्यते,“इस विषयमें ये श्लोक हैं--'जबतक मनुष्यके पुण्यकर्मका शब्द भूलोक और देवलोकका स्पर्श करता है, जबतक दोनों लोकोंमें उसकी कीर्ति बनी रहती है, तभीतक वह पुरुष स्वर्गलोकका निवासी बताया जाता है
bhavanti cātra ślokāḥ— divaṃ spṛśati bhūmiṃ ca śabdaḥ puṇyasya karmaṇaḥ | yāvat sa śabdo bhavati tāvat puruṣa ucyate |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಪಠಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ—“ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದ ಶಬ್ದ (ಕೀರ್ತಿ) ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಶಬ್ದ ಇರುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಅವನು (ನಿಜವಾಗಿ) ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Meritorious action creates enduring renown that spans both the human and divine spheres; as long as that good fame lasts, a person is regarded as ‘living in heaven’—i.e., sustained by honored remembrance and the moral fruit of virtue.
Vaiśaṃpāyana introduces a traditional gnomic verse (śloka) to support the discussion, emphasizing how virtuous deeds generate a reputation that reaches earth and heaven and thereby defines a person’s lasting status.