Shloka 65
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
राजोवाच इक्ष्वाकवो हन्त चरामि व: प्रियं निहन्मीमं विप्रमद्य प्रमथ्य । आनीयतामपरस्तिग्मतेजा: पश्यध्वं मे वीर्यमद्य क्षितीशा:,राजाने कहा--इक्ष्वाकुवंशी क्षत्रियो! मैं अभी तुम्हारा प्रिय करता हूँ। आज इस ब्राह्मणको रौंदकर मार डालूँगा। एक-दूसरा तेजस्वी बाण ले आओ और आज मेरा पराक्रम देखो
rājovāca—ikṣvākavo hanta carāmi vaḥ priyaṃ nihanyīmāṃ vipram adya pramathya | ānīyatām aparaḥ tigmatejāḥ paśyadhvaṃ me vīryam adya kṣitīśāḥ ||
ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶೀಯರೇ! ಬನ್ನಿರಿ, ಇಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೊಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣತೇಜಸ್ಸಿನ ಬಾಣವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಿ; ಹೇ ಭೂಪತಿಗಳೇ, ಇಂದು ನನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ।”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse serves as an ethical caution: when a ruler uses power to win approval and indulges in contempt toward a brāhmaṇa, valor becomes cruelty and slips into adharma. True kṣatriya strength is restrained by dharma, not driven by pride or the urge to please onlookers.
A king addresses the Ikṣvāku-descended nobles and boasts that he will crush and kill a brāhmaṇa. He orders another sharp, powerful arrow to be brought and calls on the assembled ‘earth-lords’ to witness his prowess, signaling an impending act of violence and hubris.