Shloka 10
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
तामब्रवीद् राजा कस्यासि भद्रे का वा त्वमिति । सा प्रत्युवाच कन्याउस्मीति तां राजोवाचार्थी त्वयाहमिति,“तब राजाने उससे पूछा--'कल्याणी! तुम कौन और किसकी हो?” उसने उत्तर दिया--'मैं कन्या हूँ---अभी मेरा विवाह नहीं हुआ है।” तब राजाने उससे कहा--'भद्रे! मैं तुझे चाहता हूँ”
tām abravīd rājā: kasyāsi bhadre, kā vā tvam iti | sā pratyuvāca: kanyā asmi iti | tāṃ rājovāca: arthī tvayāham iti ||
ಆಗ ರಾಜನು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗಳು?” ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು—“ನಾನು ಕನ್ಯೆ; ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ವಿವಾಹವಾಗಿಲ್ಲ.” ಆಗ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಭದ್ರೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds social-ethical procedure in relationships: identity and status are first clarified (“whose are you, who are you; are you unmarried?”) before a proposal is voiced. It reflects the dharmic concern for propriety and legitimate marital intent rather than covert or coercive pursuit.
In Vaiśampāyana’s narration, a king questions a young woman about her identity and guardianship, and she states she is an unmarried maiden. Hearing this, the king declares himself a suitor, expressing his wish to take her as wife.