तस्य ताम्रतलौ तात चरणौ सुप्रतिषछ्ितौ । सुजातौ मृदुरक्ताभिरड्जुलीभिविराजितौ
tasya tāmratalau tāta caraṇau supratiṣṭhitau | sujātau mṛduraktābhir aṅgulībhir virājitau ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ಪ್ರಿಯನೇ! ಅವನ ಪಾದಗಳು—ತಾಮ್ರವರ್ಣ ತಳಗಳೊಂದಿಗೆ—ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವು ಸುಗಠಿತ, ಮನೋಹರ, ಮೃದು ಕೆಂಪು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights auspicious physical characteristics—steady, well-formed feet with a radiant hue—used in epic narrative to signal inner excellence such as steadiness, dignity, and fitness for righteous conduct.
Vaiśampāyana is describing a person’s feet in detail, emphasizing their firm stance and auspicious beauty, as part of a broader portrait meant to convey the individual’s distinguished nature.