Shloka 1
Manoḥ Carita
The Account of Manu Vaivasvata and the Mātsyaka Flood Narrative
हि आय न [हुक हि 7 2 चतुरशीरत्याधेकशततमो< ध्याय: तपस्वी तथा स्वधर्मपरायण ब्राह्मुणोंका माहात्म्य वैशम्पायन उवाच मार्कण्डेयं महात्मानमूचु: पाण्डुसुतास्तदा । माहात्म्यं द्विजमुख्यानां श्रोतुमिच्छाम कथ्यताम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! उस समय पाण्घुपुत्रोंने महात्मा मार्कण्डेयजीसे कहा--'मुने! हम श्रेष्ठ ब्राह्मणोंका माहात्म्य सुनना चाहते हैं, आप उसका वर्णन कीजिये'
Vaiśampāyana uvāca: Mārkaṇḍeyaṁ mahātmānam ūcuḥ Pāṇḍusutās tadā | māhātmyaṁ dvijamukhyānāṁ śrotum icchāma kathyatām ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಜನಮೇಜಯನೇ! ಆಗ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು ಮಹಾತ್ಮ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ) ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು.’
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds reverence for dharma upheld through brāhmaṇical virtues—learning, self-restraint, and tapas—by presenting the Pāṇḍavas’ desire to hear an ethical account of exemplary brāhmaṇas from a trusted sage.
Within Vaiśampāyana’s narration, the Pāṇḍavas approach the sage Mārkaṇḍeya and request a discourse on the greatness of the foremost twice-born (especially brāhmaṇas), setting up the ensuing teaching/story.