Shloka 10
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
स दृष्टवा फाल्गुनं वीरं चिरस्य प्रियमागतम् । पर्यष्वजत दाशार्ह: पुन: पुनररिंदम:,फिर धौम्य मुनिका पूजन किया। तत्पश्चात् नकुल-सहदेवने आकर उनके चरणोंमें मस्तक झुकाये। इसके बाद निद्राविजयी अर्जुनको हृदयसे लगाकर श्रीकृष्णने द्रौपदीको भलीभाँति सान्त्वना दी। परमप्रिय वीरवर अर्जुनको दीर्घकालके बाद आया देख शत्रुदमन श्रीकृष्णने उन्हें बार-बार हृदयसे लगाया
sa dṛṣṭvā phālgunaṃ vīraṃ cirasya priyam āgatam | paryaṣvajata dāśārhaḥ punaḥ punar arindamaḥ ||
ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಬಂದ ಪ್ರಿಯ ವೀರ ಫಾಲ್ಗುನ (ಅರ್ಜುನ)ನನ್ನು ಕಂಡ ದಾಶಾರ್ಹ ಕೃಷ್ಣನು—ಶತ್ರುದಮನ—ಅವನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು. ಈ ದೃಶ್ಯವು ಬಂಧುತ್ವ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹದ ಧರ್ಮಮಯ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ—ಕಷ್ಟ ಸಹಿಸಿ ಮರಳಿದ ಸಂಗಾತಿಗೆ ಸತ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ಏಕತೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ಸಾಹದ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic friendship: honoring and strengthening a loved one who returns after hardship. Repeated embrace signifies steadfast loyalty, emotional support, and the ethical duty to restore courage and unity among companions.
Vaiśaṃpāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, on seeing Arjuna (Phālguna) return after a long absence, embraces him repeatedly, expressing deep affection and reaffirming their bond.