Shloka 22
प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
ततो भीमस्य शब्देन भीता: सर्पा गुहाशया:,तदनन्तर एक दिनकी बात है, भीमसेनके सिंहनादसे भयभीत हो गुफाओंमें रहनेवाले सारे सर्प बड़े वेगसे भागने लगे और भीमसेन धीरे-धीरे उन्हींका पीछा करने लगे। श्रेष्ठ देवताओंके समान कान्तिमान् महाबली भीमसेनने आगे जाकर एक विशालकाय अजगर देखा, जो रोंगटे खड़े कर देनेवाला था। वह अपने शरीरसे एक (विशाल) कन्दराको घेरकर पर्वतके एक दुर्गम स्थानमें रहता था
tato bhīmasya śabdena bhītāḥ sarpā guhāśayāḥ |
ಆಮೇಲೆ ಭೀಮನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ಗುಹಾವಾಸಿ ಸರ್ಪಗಳು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಓಡಿಹೋದವು. ಭೀಮಸೇನನು ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಮುಂದುವರಿದನು. ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರಂತೆ ಕಾಂತಿಮಾನನಾದ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮಸೇನನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹ ಭೀಕರ ಮಹಾಕಾಯ ಅಜಗರವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ವಿಶಾಲ ಕಂದರವನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಪರ್ವತದ ದುರ್ಗಮ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power and courage are not ends in themselves; they often serve to reveal concealed threats and initiate a deeper moral test. Bhīma’s roar drives hidden serpents out, setting the stage for discernment and right action rather than impulsive aggression.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīma’s loud cry frightens the cave-dwelling serpents, who flee quickly. Bhīma follows them and soon encounters a terrifying, enormous python occupying a cavern in a difficult mountain region.