Shloka 17
प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
वेगेन न््यपतद् भीमो निर्भयश्व पुनः पुनः आस्फोटयन क्ष्वेडयंश्व॒ तलतालांश्व वादयन्,वे निर्भय होकर बार-बार वेगपूर्वक कूदते-फाँदते, ताल ठोंकते, सिंहनाद करते और तालियाँ बजाते थे
vaiśampāyana uvāca | vegena nyapatad bhīmo nirbhayaś ca punaḥ punaḥ | āsphoṭayan kṣveḍayaṃś ca talatālāṃś ca vādayan ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು— ನಿರ್ಭಯನಾದ ಭೀಮನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಹಾರುತ್ತ, ಕೈಗಳನ್ನು ಬಡಿದು, ಘೋರ ಯುದ್ಧಘೋಷಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ, ತಾಳತಾಳಗಳ ಶಬ್ದದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of fearlessness and energetic resolve: Bhīma’s loud, confident gestures symbolize inner courage and readiness to face peril without hesitation.
Vaiśampāyana describes Bhīma’s physical and vocal display—repeatedly leaping with force, clapping and striking his palms, and roaring—signaling boldness and an aggressive readiness for the challenge at hand.