Shloka 7
Nahūṣa-Ājagara Saṃvāda: Yudhiṣṭhira’s Definition of Brāhmaṇa and the ‘Vedyam’ Debate
तव प्रतिज्ञां कुरुराज सत्यां चिकीर्षमाणास्तदनु प्रियं च ततो न गच्छाम वनान्यपास्य सुयोधनं सानुचरं निहन्तुम्,“कुरुगाज! आपकी प्रतिज्ञाको सत्य करनेकी इच्छासे और आपका प्रिय करनेकी अभिलाषा रखनेके कारण हमलोग यह वनवास छोड़कर दुर्योधनका अनुचरोंसहित वध करने नहीं जा रहे हैं
tava pratijñāṃ kururāja satyāṃ cikīrṣamāṇās tad anu priyaṃ ca tato na gacchāma vanāny apāsya suyodhanaṃ sānucaraṃ nihantum
“ಕುರುರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸತ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವುದನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸಿ, ನಾವು ಈ ವನವಾಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸುಯೋಧನ (ದುರ್ಯೋಧನ)ನನ್ನು ಅವನ ಅನುಚರರೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as fidelity to a pledged course: even when retaliation is possible, one should restrain anger and uphold a vow, choosing principled endurance over impulsive violence.
The speaker explains that, out of commitment to the Kuru king’s vow and to please him, they will not abandon the forest-exile to go and kill Duryodhana along with his followers; they remain bound to the agreed discipline of vanavāsa.