Shloka 1
Divyāstrāṇāṃ Pradarśana-nivāraṇa
Display of Divine Weapons and Its Prohibition
अपना स२ (0 अवज असल एकसप्तत्याधिकशततमो< ध्याय: दानवोंके मायामय युद्धका वर्णन अजुन उवाच ततो<श्मवर्ष सुमहत् प्रादुरासीत् समन्ततः । नगमात्रै: शिलाखण्डैस्तन्मां दृढ्मपीडयत्,अर्जुन बोले--महाराज! तदनन्तर चारों ओरसे पत्थरोंकी बड़ी भारी वर्षा आरम्भ हो गयी। वृक्षोंक बराबर ऊँचे शिलाखण्ड रणभूमिमें गिरने लगे, इससे मुझे बड़ी पीड़ा हुई
arjuna uvāca | tato 'śmavarṣaṃ sumahat prādurāsīt samantataḥ | nagamātraiḥ śilākhaṇḍais tan māṃ dṛḍham apīḍayat ||
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾರಾಜ! ನಂತರ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಭಾರೀ ಕಲ್ಲುಮಳೆ ಏಕಾಏಕಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮರಗಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಶಿಲಾಖಂಡಗಳು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದವು; ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ನೋವುಂಟಾಯಿತು.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the testing of a warrior’s steadiness under overwhelming, deceptive, and violent assaults. Ethically, it frames endurance and clarity amid chaos as essential to upholding one’s duty (dharma) in conflict, especially when adversaries employ māyā-like stratagems.
Arjuna reports that a massive shower of stones erupted from all directions. Tree-sized rock fragments fell and crushed down upon him, causing severe pain—part of the larger description of a terrifying, possibly illusory, battle created by hostile forces.