Shloka 17
Āraṇyaka-parva, Adhyāya 17 — Śālva’s encampment and the Yādava counter-engagement at Dvārakā
स शाल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दन: । मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे,राजेन्द्र! शाल्वके बाणोंसे घायल होकर रुक्मिणी-नन्दन प्रद्युम्नने तुरंत ही उस युद्धभूमिमें शाल्वपर एक ऐसा बाण चलाया, जो मर्मस्थलको विदीर्ण कर देनेवाला था इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि अर्जुनाभिगमनपर्वणि सौभवधोपाख्याने सप्तदशो<ड्ध्याय:
sa śālvabāṇai rājendra viddho rukmiṇīnandanaḥ | mumoca bāṇaṃ tvarito marmabhedinam āhave rājendra ||
ರಾಜೇಂದ್ರ! ಶಾಲ್ವನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ರುಕ್ಮಿಣೀನಂದನ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಮರ್ಮಭೇದಕ ಬಾಣವನ್ನು ಶಾಲ್ವನ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿದನು।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Within the frame of kṣatriya-dharma, a warrior who is attacked must not collapse into fear or passivity; he must respond with alertness and skill. The verse also hints at the ethical tension of war: success often depends on striking ‘marmas’ (vital points), revealing the harsh, life-and-death realism of combat even when fought under dharmic codes.
Śālva wounds Pradyumna with arrows. In immediate retaliation, Pradyumna quickly shoots a powerful, vital-point-piercing arrow at Śālva on the battlefield.