Shloka 56
दुरासदं दुष्प्रसहं सुरदानवराक्षसै: । अनुज्ञातस्त्वहं तेन तत्रैव समुपाविशम्,वह शत्रुओंका संहारक और विपक्षियोंकी सेनाका विध्वंसक है। उसकी प्राप्ति बहुत कठिन है। देवता, दानव तथा राक्षस किसीके लिये भी उसका वेग सहन करना अत्यन्त कठिन है। फिर भगवान् शिवकी आज्ञा होनेपर मैं वहीं बैठ गया और वे मेरे देखते-देखते अन्तर्धान हो गये
durāsadaṁ duṣprasahaṁ suradānavarākṣasaiḥ | anujñātas tv ahaṁ tena tatraiva samupāviśam |
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—“ಆ (ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿ/ಅಸ್ತ್ರ) ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಗಮ, ಸಹಿಸಲಾಗದದ್ದು—ದೇವರುಗಳು, ದಾನವರು, ರಾಕ್ಷಸರುಗೂ ಸಹ. ನಂತರ ಅವರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ನಾನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಕುಳಿತೆ; ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮಹಾದೇವನು ಅಂತರಧಾನರಾದರು.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even supreme power is not merely seized by strength; it is approached through discipline and humility, and is received only with divine sanction. The verse underscores restraint: what is irresistible to all beings must be handled under dharmic permission, not ego.
Arjuna describes the overwhelming, unendurable nature of the divine boon/weapon associated with Śiva. After Śiva grants him leave, Arjuna sits as instructed, and Śiva disappears from view.