Shloka 7
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
वैदूर्यवरनालैश्व बहुचित्रैर्मनोरमै: । हंसकारण्डवोदधूतै: सृजद्धिरमलं रज:,वह सरोवर दिव्य सौगन्धिक कमलोंसे आवृत तथा रमणीय था। परम सुगन्धित सुवर्णमय कमल उसे ढँके हुए थे। उन कमलोंकी नाल उत्तम वैदूर्यमणिमय थी। वे कमल देखनेमें अत्यन्त विचित्र और मनोरम थे। हंस और कारण्डव आदि पक्षी उन कमलोंको हिलाते रहते थे, जिससे वे निर्मल पराग प्रकट किया करते थे
vaiḍūrya-vara-nālaiś ca bahu-citrair manoramaiḥ | haṃsa-kāraṇḍavoddhūtaiḥ sṛjadbhir amalaṃ rajaḥ ||
ಆ ಸರೋವರವು ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಿತ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಪರಮ ಸುಗಂಧವುಳ್ಳ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಕಮಲಗಳ ಕಾಂಡಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈದೂರ್ಯಮಣಿಮಯವಾಗಿದ್ದವು; ಆ ಕಮಲಗಳು ನೋಡಲು ವಿಚಿತ್ರವೂ ಮನಮೋಹಕವೂ ಆಗಿದ್ದವು. ಹಂಸಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರಣ್ಡವ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವನ್ನು ಕದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ, ಅವು ನಿರ್ಮಲವಾದ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಪರಾಗವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid natural scene—pure pollen released from divine lotuses stirred by waterfowl—to evoke auspiciousness and purity. Ethically, it frames the setting as a sanctified, orderly beauty of nature, suggesting that purity and excellence (amala, vara) are recognized through their effects and surroundings.
Vaiśampāyana describes a wondrous lake covered with fragrant, golden/divine lotuses whose stalks are like vaidūrya gems. Swans and kāraṇḍava birds shake the lotuses, causing them to shed clean pollen, emphasizing the lake’s extraordinary, almost celestial character.