Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
३ ।। अतीवरम्यां सुजलां जातां पर्वतसानुषु । विचित्रभूतां लोकस्य शुभामद्भुतदर्शनाम्,वह सरोवर अत्यन्त रमणीय, सुन्दर जलसे परिपूर्ण, पर्वतीय शिखरोंके झरनोंसे उत्पन्न, देखनेमें विचित्र, लोकके लिये मंगलकारक तथा अद्भुत दृश्यसे सुशोभित था
atīvaramyāṁ sujalāṁ jātāṁ parvatasānuṣu | vicitrabhūtāṁ lokasya śubhām adbhutadarśanām ||
ಆ ಸರೋವರವು ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು; ಸ್ವಚ್ಛ, ಸಮೃದ್ಧ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಪರ್ವತದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತ್ತು. ಅದು ನೋಡುವವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ತೋರಿ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಂಗಳಕರವಾಗಿದ್ದು, ಅದ್ಭುತ ದರ್ಶನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how encounters with pure, life-giving nature can be śubha (auspicious) and elevating—suggesting that beauty, purity, and wonder in the world support inner clarity and благотворное (beneficial) disposition, which aligns with dharmic living.
Vaiśampāyana describes a remarkable lake encountered in the forest setting: it is abundant in clear water, formed on mountain slopes, visually wondrous, and presented as an auspicious, extraordinary sight.