Shloka 7
अध्याय १४९ — हनूमतो महद्रूपदर्शनं तथा धर्म-नीति-उपदेशः
Hanūmān’s Vast Form and Instruction on Dharma–Statecraft
अहं स्ववीर्यादुत्तीर्य सागरं मकरालयम् । सुतां जनकराजस्य सीतां सुरसुतोपमाम्,भरतश्रेष्ठ) मगर और ग्राह आदिसे भरे हुए उस समुद्रको अपने पराक्रमसे पार करके मैं रावणके नगरमें देवकन्याके समान तेजस्विनी जनकराजनन्दिनी सीतासे मिला। रघुनाथजीकी प्रियतमा विदेहराजकुमारी सीता-देवीसे भेंट करके अट्टालिका, चहारदिवारी और नगर-द्वारसहित समूची लंकापुरीको जलाकर वहाँ श्रीराम-नामकी घोषणा करके मैं पुन: लौट आया
ahaṃ svavīryād uttīrya sāgaraṃ makarālayam | sutāṃ janakarājasya sītāṃ surasutopamām |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ನನ್ನ ಸ್ವಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮಕರಾಲಯವಾದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿ, ಅಲ್ಲಿ ಜನಕರಾಜನ ಪುತ್ರಿ, ದೇವಕನ್ಯೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಳಾದ ಸೀತೆಯನ್ನು ನಾನು ಭೇಟಿಯಾದೆನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast resolve in righteous service: courage is meaningful when directed toward dharma—here, undertaking a perilous crossing to fulfill a duty of loyalty and protection toward the innocent and the rightful cause.
The speaker recounts crossing the ocean and meeting Sītā, Janaka’s daughter, in the enemy’s domain—an episode aligned with the Rāmāyaṇa narrative (Hanumān’s mission to find Sītā), invoked within the Mahābhārata’s storytelling context.