Shloka 14
Raibhya-putrayoḥ satra-vṛttāntaḥ — The Satra Episode of Raibhya’s Sons
Parāvasu and Arvāvasu
लोगश उवाच तच्छुत्वैव तदा राजा प्रेष्यानाह स विट्पते । प्रेष्यैरुत्सार्यमाणस्तु राजन्नर्वावसुस्तदा,लोमशजी कहते हैं--प्रजानाथ! परावसुकी यह बात सुनते ही राजाने अपने सेवकोंको यह आज्ञा दी कि “अर्वावसुको भीतर न आने दो।” राजन्! उस समय सेवकोंद्वारा हटाये जानेपर अर्वावसुने बार-बार यह कहा कि -मैंने ब्रह्महत्या नहीं की है।' भारत! तो भी राजाके सेवक उन्हें ब्रह्महत्यारा कहकर ही सम्बोधित करते थे
lomaśa uvāca tac chrutvaiva tadā rājā preṣyān āha sa viṭpate | preṣyair utsāryamāṇas tu rājann arvāvasus tadā |
ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಜಾಪಾಲಕ ರಾಜನು ಸೇವಕರಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು—“ಇವನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿರಿ.” ಆಗ ಸೇವಕರು ಅರ್ವಾವಸುವನ್ನು ತಳ್ಳುತ್ತ ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಮರುಮರು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು—“ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ.” ಆದರೂ ರಾಜನ ಜನರು ಅವನನ್ನು ‘ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕ’ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: royal authority and social stigma can condemn someone even amid protestations of innocence. It points to the dharmic need for careful inquiry and fair judgment, especially in charges involving grave sin like brahmahatyā.
After hearing a report, the king orders his servants to expel Arvāvasu. As he is driven away, Arvāvasu repeatedly insists he has not committed brahmahatyā, but the servants still treat him as guilty and push him out.