Shloka 8
भरद्वाजपुत्रवधः
The Slaying of Bharadvāja’s Son and the Sage’s Lament
ततः स विहताशो<त्र जलकामो<शुचिर्ध्रुवम् । निहतः सो$तिवेगेन शूलहस्तेन रक्षसा,निश्चय ही अपवित्र होनेके कारण यह शुद्धिके लिये जल लेनेकी इच्छा रखकर यहाँ आया था, परंतु मेरे रोक देनेसे यह हताश हो गया। उस दशामें उस शूलधारी राक्षसने इसके ऊपर बड़े वेगसे प्रहार करके इसे मार डाला
tataḥ sa vihatāśo ’tra jalakāmo ’śucir dhruvam | nihataḥ so ’tivegena śūlahastena rakṣasā ||
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಶನಾದನು. ಅಶೌಚಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಬಯಸಿ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನು; ಆದರೆ ನಾನು ತಡೆದ ಕಾರಣ ಅವನ ಆಶೆ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಶೂಲಧಾರಿ ರಾಕ್ಷಸನು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಅವನನ್ನು ಕೊಂದನು.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of allowing rightful acts of purification and duty to proceed; obstructing such a need can lead to despair and expose a person to harm, while predatory violence often strikes when someone is weakened or distressed.
A person, described as ritually impure, comes seeking water for purification. He is prevented (by the speaker’s agency), becomes hopeless, and in that vulnerable state a spear-bearing rākṣasa attacks with great force and kills him.