Shloka 12
Adhyāya 136: Yavakrī–Bharadvāja Saṃvāda and the Bāladhī–Dhanuṣākṣa Gāthā
Arrogance, Boons, and Nimitta
लोमश उवाच भरद्वाजश्न रैभ्यश्व सखायौ सम्बभूवतु: । तावूषतुरिहात्यन्तं प्रीयमाणावनन्तरम्,लोमशजीने कहा--राजन्! भरद्वाज तथा रैभ्य दोनों एक-दूसरेके सखा थे और निरन्तर इसी आश्रममें बड़े प्रेमसे रहा करते थे
lomaśa uvāca | bharadvājaś ca raibhyaś ca sakhāyau sambabhūvatuḥ | tāv ūṣatur ihātyantaṁ prīyamāṇāv anantaram |
ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನೇ! ಭರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ರೈಭ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು. ನಂತರ ಇದೇ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದರು—ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವವರಾಗಿ.
लोमश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic value of sakhya (friendship) grounded in mutual goodwill: harmony, affection, and long-term companionship in an āśrama setting are presented as a quiet ethical ideal.
Lomaśa, addressing the king, introduces background about two sages—Bharadvāja and Raibhya—stating that they became friends and lived together in the same hermitage for a long time, pleased with each other.