Shloka 23
Cyavana’s Tapas, Sukanyā’s Curiosity, and Śaryāti’s Appeasement (च्यवन-सुकन्या-उपाख्यान आरम्भ)
अज्ञानाद् बालया यत् ते कृतं तत् क्षन्तुमरहसि । ततोअब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा,“भगवन्! मेरी बालिकाने अज्ञानवश जो आपका अपराध किया है, उसे आप कृपापूर्वक क्षमा करें।” उनके ऐसा कहनेपर भृगुनन्दन च्यवनने राजासे कहा--“राजन्! तुम्हारी इस पुत्रीने अहंकारवश अपमानपूर्वक मेरी आँखें फोड़ी हैं, अत: रूप और उदारता आदि गुणोंसे युक्त तथा लोभ और मोहके वशीभूत हुई तुम्हारी इस कन्याको पत्नीरूपमें प्राप्त करके ही मैं इसका अपराध क्षमा कर सकता हूँ। भूपाल! यह मैं तुमसे सच्ची बात कहता हूँ
ajñānād bālayā yat te kṛtaṃ tat kṣantum arhasi | tato 'bravīn mahīpālaṃ cyavano bhārgavas tadā |
ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—“ಭಗವನ್! ನನ್ನ ಬಾಲಿಕೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.” ಆಗ ಭಾರ್ಗವ ಚ್ಯವನನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು—“ರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಮಗಳು ದರ್ಪದಿಂದ ಅವಮಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರೂಪವೂ ಔದಾರ್ಯವೂ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಲೋಭ-ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ನಿನ್ನ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಪಡೆದಾಗಲೇ ಈ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವೆನು. ಭೂಪಾಲನೇ! ಇದು ನಾನು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯ.”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts ignorance and pride with accountability: even when an offense arises from youthful ignorance, it still demands acknowledgment and a dharmic resolution. Forgiveness is shown as ethically weighty—requested by Lomaśa, but conditioned by Cyavana upon a form of restitution that restores moral balance and social order.
After the king’s young daughter has harmed the sage Cyavana’s eyes in a disrespectful act, Lomaśa urges the sage to forgive her as it was done in ignorance. Cyavana then tells the king he will forgive the offense only if he receives the girl as his wife, presenting this as his truthful condition for pardon.