Shloka 14
तेषूपवासान् विबुधानुपोष्य दत्त्वा च रत्नानि महान्ति राजा । तीर्थेषु सर्वेषु परिप्लुताड़: पुन: स शूर्पारकमाजगाम,उन तीर्थोंके निकट निवास करनेवाले दिद्वान् ब्राह्मणोंको वस्त्राभूषणोंसे आच्छादित एवं विभूषित करके उन्हें बहुमूल्य रत्नोंकी भेंट दे वहाँके सभी तीर्थोमें सनान करके महाराज युधिष्ठिर पुनः शूर्परिक-क्षेत्रमें लौट आये
teṣūpavāsān vibudhān upoṣya dattvā ca ratnāni mahānti rājā | tīrtheṣu sarveṣu pariplutāḍyaḥ punaḥ sa śūrpārakam ājagāma ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ತೀರ್ಥಗಳ ಸಮೀಪ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಉಪವಾಸಗಳಿಗೆ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ನೆರವಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ರಾಜನು ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಶೂರ್ಪಾರಕ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship: a ruler gains moral and spiritual prosperity by honoring learned Brahmins, supporting religious observances, giving generous gifts, and undertaking tīrtha-bathing with reverence—linking personal purification with social responsibility (dāna and service).
After visiting sacred sites, the king supports the local learned Brahmins—providing clothing/ornaments and valuable gems—bathes at all the tīrthas, and then returns to the region of Śūrpāraka, having completed the pilgrimage rites.