Shloka 15
Adhyāya 112: Ṛṣyaśṛṅga’s Description of an Exemplary Brahmacārī
Ascetic Presence and Vow-Practice
तोयानि चैवातिरसानि महां प्रादात् स वै पातुमुदाररूप: । पीत्वैव यान्यभ्यधिकः: प्रहर्षो ममाभवद् भूश्वलितेव चासीत्,उदारताके मूर्तिमान् स्वरूप उस ब्रह्मचारीने मुझे पीनेके लिये अत्यन्त स्वादिष्ट जल भी दिया था। उस जलको पीते ही मेरे हर्षकी सीमा न रही। मुझे यह धरती डोलती-सी जान पड़ने लगी
toyāni caivātirasāni mahān prādāt sa vai pātum udārarūpaḥ | pītvaiva yāny abhyadhikaḥ praharṣo mamābhavad bhūś caliteva cāsīt ||
ಆ ಉದಾರರೂಪಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯು ನನಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರ ರಸವುಳ್ಳ ನೀರನ್ನು ಬಹಳ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಕುಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಅಳತೆಯಿಲ್ಲದ ಹರ್ಷ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತು; ಭೂಮಿಯೂ ನನ್ನ ಆನಂದವೇ ಮೂರ್ತಿಯಾದಂತೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋಚಿತು।
ऋष्यशुड्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sensory pleasures, even when offered as a seemingly innocent gift, can produce overpowering exhilaration; it implicitly warns that a disciplined life (brahmacarya/ascetic restraint) requires vigilance toward subtle temptations and the intoxicating pull of taste and comfort.
The speaker recounts receiving extremely delicious water from a noble-looking brahmacārin. Upon drinking it, he experiences a surge of extraordinary joy so intense that the ground seems to sway—signaling the beginning of a powerful emotional and sensory disturbance.