Shloka 7
Nāvyāśrama-nirmāṇa and Ṛśyaśṛṅga’s Distraction (नाव्याश्रमनिर्माणम्—ऋश्यशृङ्गस्य विचलनम्)
वेश्योवाच कच्चिन्मुने कुशलं तापसानां कच्चिच्च वो मूलफल प्रभूतम् । कच्चिद् भवान् रमते चाश्रमे<स्मिं- स्त्वां वै द्रष्ट साम्प्रतमागतो5स्मि,'तत्पश्चात्' वेश्याने कहा--मुने! तपस्वीलोग कुशलसे तो हैं न? आपलोगोंको पर्याप्त फल-मूल तो मिल जाते हैं न? आप इस आश्रममें प्रसन्न तो हैं न? मैं इस समय आपके दर्शनके लिये ही यहाँ आयी हूँ
vaiśyovāca kaccin mune kuśalaṃ tāpasānāṃ kaccic ca vo mūla-phala-prabhūtam | kaccid bhavān ramate cāśrame 'smin tvāṃ vai draṣṭuṃ sāmpratam āgato 'smi ||
ವೈಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—“ಮುನಿಯೇ! ಇಲ್ಲಿನ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ನಿಮಗೆ ಮೂಲ-ಫಲಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆಯೇ? ನೀವು ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದೀರೆಯೇ? ನಾನು ಈಗ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic speech: respectful inquiry into a sage’s welfare and the sufficiency of simple, non-violent sustenance (roots and fruits). It highlights care for ascetics and the ethical value of contentment in an āśrama.
A Vaiśyā woman approaches a muni in a forest hermitage and, following courteous convention, asks whether the ascetics are well, whether food resources are sufficient, and whether the sage is content—stating that she has come specifically for his darśana (meeting).