Shloka 35
उद्योगपर्व — अध्याय ८१: कृष्णस्य दूतप्रयाणम्
Udyoga Parva, Chapter 81: Krishna Sets Out as Envoy
प्माक्षी पुण्डरीकाक्षमुपेत्य गजगामिनी । अश्रुपूर्णेक्षणा कृष्णा कृष्णं वचनमब्रवीत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ऐसा कहकर सुन्दर अंगोंवाली, श्यामलोचना, कमलनयनी एवं गजगामिनी द्रुपदकुमारी कृष्णा अपने उन केशोंको, जो देखनेमें अत्यन्त सुन्दर, घुँघराले, अत्यन्त काले, एकत्र आबद्ध होनेपर भी कोमल, सब प्रकारकी सुगन्धोंसे सुवासित, सभी शुभ लक्षणोंसे सुशोभित तथा विशाल सर्पके समान कान्तिमान् थे, बाँयें हाथमें लेकर कमलनयन श्रीकृष्णके पास गयी और नेत्रोंमें आँसू भरकर इस प्रकार बोली --
vaiśampāyana uvāca | pramākṣī puṇḍarīkākṣam upetya gajagāminī | aśrupūrṇekṣaṇā kṛṣṇā kṛṣṇaṃ vacanam abravīt ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆನಂತರ ಗಜಗಮನಿಯಂತೆ ನಡೆಯುವ, ಪದ್ಮನಯನೆಯಾದ ದ್ರೌಪದಿ ಕೃಷ್ಣೆ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಶೋಕ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು—ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡುವ ಸಂಕಟದ ನಡುವೆ ನ್ಯಾಯೋಚಿತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral appeal as a legitimate response to injustice: Draupadī, overwhelmed yet composed, seeks guidance from Kṛṣṇa, implying that dharma is pursued not only through power but through rightful counsel, accountability, and ethical redress.
In the Udyoga Parva’s build-up to the Kurukṣetra war, Draupadī approaches Kṛṣṇa with tear-filled eyes and begins to speak, setting up a plea or argument that will press for justice and action amid failed reconciliation.