Shloka 50
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा पुरा जगौ महर्षिसड्घ एष: । छन््दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम्,राजन! अथर्वा मुनि एवं महर्षिसमुदायने पूर्व-कालमें जिनका गान किया है, वे ही छन््द (वेद) हैं। किंतु सम्पूर्ण वेद पढ़ लेनेपर भी जो वेदोंके द्वारा जाननेयोग्य परमात्माके तत्त्वको नहीं जानते, वे वास्तवमें वेदके विद्वान् नहीं हैं
chandāṁsi nāma kṣatriya tāny atharvā purā jagau maharṣi-saṅgha eṣaḥ | chando-vidas te ya uta nādhīta-vedā na veda-vedyasya vidur hi tattvam, rājan |
ಸನತ್ಸುಜಾತನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಕ್ಷತ್ರಿಯನೇ! ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಥರ್ವ ಋಷಿಯು ಈ ಮಹರ್ಷಿಸಂಘದ ಮುಂದೆ ಹಾಡಿದವುಗಳೇ ‘ಛಂದಸ್ಸುಗಳು’—ವೇದಮಂತ್ರಗಳು. ಆದರೆ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನಮಾಡಿಯೂ ವೇದಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಪರಮಾತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ನಿಜವಾಗಿ ವೇದವೇತ್ತರು ಅಲ್ಲ, ಓ ರಾಜನೇ.”
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Mere mastery of Vedic recitation or learning does not make one a true knower of the Veda; true knowledge is knowing the ultimate reality (that which the Veda intends to reveal).
Sanatsujāta instructs the king in a didactic setting, invoking Atharvan and the ancient seer-assembly to ground his authority, then redirects attention from ritual/metrical expertise to realization of the Veda’s highest object of knowledge.