Shloka 42
Udyoga-parva Adhyāya 34 — Vidura’s Counsel on Deliberation, Speech-Discipline, and Dharmic Kingship
प्रह्नमादजीका न्याय आत्रेय मुनि और साध्यगण नैनं छनन््दांसि वृजिनात् तारयन्ति मायाविनं मायया वर्तमानम् | नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा- श्छन्दांस्थेनं प्रजहत्यन्तकाले,कपट॒पूर्ण व्यवहार करनेवाले मायावीको वेद पापोंसे मुक्त नहीं करते; किंतु जैसे पंख निकल आनेपर चिड़ियोंके बच्चे घोंसला छोड़ देते हैं, उसी प्रकार वेद भी अन्तकालमें उस (मायावी)-को त्याग देते हैं
na enam chandāṁsi vṛjināt tārayanti māyāvinaṁ māyayā vartamānam | nīḍaṁ śakuntā iva jātapakṣāś chandāṁsy enaṁ prajahaty antakāle ||
ಮಾಯೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಕಪಟನನ್ನು ವೇದಛಂದಸ್ಸುಗಳು ಪಾಪದಿಂದ ಪಾರುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳೂ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತವೆ—ರೆಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಪಕ್ಷಿಮರಿಗಳು ಗೂಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ.
विदुर उवाच
Educational Q&A
Scriptural learning or ritual association cannot protect a person who lives by deceit; dharma requires inner integrity. At life’s end, mere recitation or external affiliation with the Vedas is of no refuge if one’s conduct is fraudulent.
In Vidura’s counsel during the Udyoga Parva, he warns against kapata (duplicity): the Vedas themselves are portrayed as withdrawing support from a māyāvin, using the vivid simile of fledgling birds leaving the nest once they have wings.