Shloka 7
उद्योगपर्व — अध्याय २५: संजयदूतवाक्यम्
Sañjaya’s Envoy-Speech on Peace
नाश्रेयानीश्वरो विग्रहाणां नाश्रेयान् वै गीतशब्दं शृणोति । नाश्रेयान् वै सेवते माल्यगन्धान् न चाप्यश्रेयाननुलेपनानि
sañjaya uvāca | nāśreyān īśvaro vigrahāṇāṃ nāśreyān vai gītaśabdaṃ śṛṇoti | nāśreyān vai sevate mālyagandhān na cāpy aśreyān anulepanāni |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಪುಣ್ಯಬಲವಿಲ್ಲದವನು ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಗೀತಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ। ಪುಣ್ಯಸಂಚಯವಿಲ್ಲದೆ ಹಾರಗಳೂ ಸುಗಂಧಗಳೂ, ಉತ್ತಮ ಅಂಗರಾಗಗಳೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ। ಭೋಗವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯದ ಫಲಗಳು; ಆದರೆ ಅವಿವೇಕದ ಭೋಗತೃಷ್ಣೆ ಒಳಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತದೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links honor, mastery, and refined enjoyments to accumulated merit (puṇya/śreyas), implying that ethical conduct and past righteousness underpin worldly prosperity; without such merit, pleasures and acclaim do not truly accrue.
Sañjaya is characterizing the conditions for royal success and enjoyment, using a series of negations to stress that lack of merit leads to lack of victory, praise, and luxuries—framing the broader political crisis in terms of moral causality.