Shloka 5
ततः शक्ति प्राहिणोद् घोररूपा- मस्त्रे रुद्धे जामदग्न्यो महात्मा । कालोत्सृष्टां प्रजवबलितामिवोल्कां संदीप्ताग्रां तेजसा व्याप्प लोकम्,इस प्रकार अपने अस्त्रोंका अवरोध होनेपर जमदग्निनन्दन महात्मा परशुरामने कालकी छोड़ी हुई प्रज्वलित उल्काके समान एक भयंकर शक्ति छोड़ी, जिसका अग्रभाग उद्दीप्त हो रहा था। वह शक्ति अपने तेजसे सम्पूर्ण लोकको व्याप्त किये हुए थी
tataḥ śaktiṃ prāhiṇod ghorarūpām astre ruddhe jāmadagnyo mahātmā | kālotsṛṣṭāṃ prajavabalitām ivolkāṃ saṃdīptāgrāṃ tejasā vyāpya lokam ||
ಆಗ ಅವನ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಜಮದಗ್ನಿನಂದನ ಮಹಾತ್ಮ ಪರಶುರಾಮನು ಭಯಂಕರರೂಪದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು—ಕಾಲವೇ ಬಿಡಿಸಿದ ದಹಿಸುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ, ಅಪ್ರತಿಹತ ಬಲದಿಂದ ಚಲಿಸಿ, ಜ್ವಲಂತ ಅಗ್ರಭಾಗದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಂತೆ ತೋರುವದು।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension in warfare: when one’s weapons are obstructed, anger can escalate to overwhelming force. The meteor-like, Time-released imagery warns that unrestrained power can become world-consuming, implying the need for dharmic restraint even in justified combat.
Bhīṣma narrates that Paraśurāma, finding his astra countered, hurls a terrifying śakti (spear-weapon). It appears like a blazing meteor released by Kāla, its radiance spreading as though it fills the entire world.