Shloka 56
उद्योगपर्व — अध्याय १४० (कृष्णेन कर्णं प्रति पाण्डवबल-वैशिष्ट्यप्रदर्शनम्) / Udyoga Parva, Chapter 140
Krishna’s appraisal of Pandava advantage and war portents
जनार्दन! जबतक ये पर्वत और सरिताएँ रहेंगी, तबतक इस युद्धकी कीर्ति-कथा अक्षय बनी रहेगी ।। ब्राह्मणा: कथयिष्यन्ति महाभारतमाहवम् । समागमेषु वार्ष्णेय क्षत्रियाणां यशोधनम्,वार्ष्णेय! ब्राह्मणलोग क्षत्रियोंक समाजमें इस महाभारतयुद्धका, जिसमें राजाओंके सुयशरूपी धनका संग्रह होनेवाला है, वर्णन करेंगे
janārdana! yāvat ime parvatāḥ saritaś ca sthāsyanti tāvat asya yuddhasya kīrti-kathā akṣayā bhaviṣyati. brāhmaṇāḥ kathayiṣyanti mahābhāratam āhavam samāgameṣu vārṣṇeya kṣatriyāṇāṃ yaśodhanam.
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಜನಾರ್ದನ! ಈ ಪರ್ವತಗಳೂ ನದಿಗಳೂ ಇರುವವರೆಗೆ ಈ ಯುದ್ಧದ ಕೀರ್ತಿಕಥೆ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಓ ವಾರ್ಷ್ಣೇಯ! ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಯಶೋಧನವಾಗಿರುವ ಈ ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧಕಥೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವರು.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how deeds—especially those of public, moral consequence like war—become enduring through collective memory and learned recitation. It frames fame (yaśas) as a lasting ‘wealth’ for Kṣatriyas, preserved by Brahmin narrators in assemblies, suggesting that reputation and legacy outlive physical events.
Karna addresses Kṛṣṇa (Janārdana/Vārṣṇeya), predicting that the coming conflict will become an imperishable epic. He foresees Brahmins recounting the Mahābhārata battle in social gatherings, where the warriors’ renown will be remembered and evaluated.