Shloka 13
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
युद्धाय क्षत्रिय: सृष्ट: संजयेह जयाय च,संजय! इस लोकमें युद्ध एवं विजयके लिये ही विधाताने क्षत्रियकी सृष्टि की है। वह विजय प्राप्त करे या युद्धमें मारा जाय, सभी दशाओंमें उसे इन्द्रलोककी प्राप्ति होती है। पुण्यमय स्वर्गलोकके इन्द्रभवनमें भी वह सुख नहीं मिलता, जिसे क्षत्रिय वीर शत्रुओंको वशमें करके सानन्द अनुभव करता है
yuddhāya kṣatriyaḥ sṛṣṭaḥ sañjayeha jayāya ca | sañjaya! asmin loke yuddha-vijayārthaṃ vidhātrā kṣatriyasya sṛṣṭiḥ kṛtā | sa jayaṃ prāpnotu vā yuddhe hataḥ syāt—sarvāsv api daśāsu tasya indraloka-prāptiḥ bhavati | puṇyamaye svargaloke indra-bhavane 'pi tat sukhaṃ na labhyate, yat kṣatriya-vīraḥ śatrūn vaśīkṛtya sānandam anubhavati ||
ಸಂಜಯನೇ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಜಯಕ್ಕೂ ವಿಧಾತನು ಕ್ಷತ್ರಿಯನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಗೆದ್ದರೂ, ರಣದಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಾದರೂ—ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವೀರನು ಅನುಭವಿಸುವ ವಿಜಯಾನಂದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಸುಖವು ಪುಣ್ಯಮಯ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ—ಶಕ್ರನ ಭವನದಲ್ಲಿಯೂ—ಇಲ್ಲ.
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse asserts kṣatriya-dharma: a warrior’s ordained role is to fight for righteous victory, and both outcomes—victory or death in battle—are framed as spiritually meritorious, promising heavenly attainment; it also elevates the distinctive joy of valor and subduing foes as surpassing even celestial pleasures.
A speaker identified as “the son” addresses Sañjaya, justifying the warrior vocation and encouraging a battle-oriented ethic: the kṣatriya is created for combat and conquest, and the consequences are portrayed as auspicious regardless of the battlefield outcome.