Shloka 11
Divodāsa–Mādhavī Saṃvāda: Pratardana-janma and Kanyā-niryātana (दिवोदास–माधवी संवादः / प्रतर्दन-जननम् / कन्या-निर्यातनम्)
प्रसूत्यन्ते प्रसूत्यन्ते कन्यैव त्वं भविष्यसि । स त्वं ददस्व मां राजे प्रतिगृह्म हयोत्तमान्,यह सुनकर उस कन्याने महर्षि गालवसे कहा--'मुने! मुझे किन्हीं वेदवादी महात्माने यह एक वर दिया था कि तुम प्रत्येक प्रसवके अन्तमें फिर कन्या ही हो जाओगी। अतः आप दो सौ उत्तम घोड़े लेकर मुझे राजाको सौंप दें
prasūtyante prasūtyante kanyaiva tvaṁ bhaviṣyasi | sa tvaṁ dadasva māṁ rāje pratigṛhṇa hayottamān |
ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ಪ್ರತಿ ಪ್ರಸವಾಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕನ್ಯೆಯಾಗುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು; ಅವನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ।”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the binding force of boons and vows in dharma: personal status and social arrangements (such as marriage or transfer) are framed as obligations governed by prior grants and ethical exchange, not mere desire.
Nārada reports a boon that a woman will revert to maidenhood after each childbirth, and he urges the king to accept her along with the finest horses as part of the agreed transaction—linking her condition to the fulfillment of a promised gift.