Shloka 4
पूर्वकालमें जब ब्रह्मा अमृतपान करके तृप्त हो उसका सारभाग अपने मुखसे निकाल रहे थे, उसी समय उनके मुखसे अनिन्दिता सुरभिका प्रादुर्भाव हुआ था ।। यस्या: क्षीरस्य धाराया निपतन्त्या महीतले । हृदः कृत: क्षीरनिधि: पवित्र परमुच्यते,पृथ्वीपर निरन्तर गिरती हुई उस सुरभिके क्षीरकी धारासे एक अनन्त हृद बन गया, जिसे 'क्षीरसागर” कहते हैं। वह परम पवित्र है
pūrvakāle yadā brahmā amṛtapānaṃ kṛtvā tṛpto bhūtvā tasya sārabhāgaṃ mukhāt niṣkāsayan āsīt, tadā tasya mukhāt aninditā surabhikā prādurbabhūva. yasyāḥ kṣīrasya dhārāyā nipatantyā mahītale hṛdaḥ kṛtaḥ kṣīranidhiḥ pavitraḥ param ucyate.
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಅದರ ಸಾರಭಾಗವನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಅನಿಂದಿತಾ ಸುರಭಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಹಾಲಿನ ಧಾರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲು, ಅಪಾರವಾದ ಒಂದು ಹ್ರದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು—ಹಾಲಿನ ಮಹಾನಿಧಿ, ‘ಕ್ಷೀರಸಾಗರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅದು ಪರಮಪವಿತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage frames sacred purity and abundance as arising from divine sources: Surabhī’s milk creates the supremely pure ‘Ocean of Milk,’ suggesting that what is connected to the divine (amṛta, Surabhī) becomes a purifier and a sustaining reservoir for the world.
Nārada recounts a primordial event: after Brahmā drinks nectar and expels its essence, Surabhī manifests from his mouth. Her milk falls upon the earth and forms an immense basin, identified as the Kṣīrasāgara (Ocean of Milk), renowned for its exceptional purity.