Shloka 12
Udyoga Parva, Adhyāya 101: Bhogavatī-varṇana, Nāga-vaṃśa-kathana, and Sumukha-vivāha-prastāva
उद्धृता वारुणी लक्ष्मीरमृतं चापि मातले । उच्चै:श्रवाश्ना श्वराजो मणिरत्नं च कौस्तुभम्,देवसारथे! देवताओंने असुरोंसे मिलकर मन्दराचलको मथानी बनाकर इन्हीं धेनुओंके दूधसे मिश्रित क्षीरसागरकी दुग्धराशिका मन्थन किया और उससे वारुणी, लक्ष्मी एवं अमृतको प्रकट किया। तत्पश्चात् उस समुद्रामन्थनसे अश्वराज उच्चै:श्रवा तथा मणिरत्न कौस्तुभका भी प्रादुर्भाव हुआ था
uddhṛtā vāruṇī lakṣmīr amṛtaṃ cāpi mātale | uccaiḥśravāś ca śvarājo maṇiratnaṃ ca kaustubham, devasārathe ||
ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಾತಲಿ! ಆ ಮಥನದಿಂದ ವಾರುಣಿ, ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ಅಮೃತವು ಹೊರಬಂದವು; ಅದೇ ಮಥನದಿಂದ ಅಶ್ವರಾಜ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವಾ ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿರತ್ನವೂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse points to a recurring Mahābhārata ethic: great gains often require collective effort, even among rivals, but the resulting boons (wealth, power, immortality-symbols) can intensify rivalry unless restrained and distributed in alignment with dharma.
Nārada addresses Mātali and lists the wondrous products that emerged from the ocean-churning: Vāruṇī, Lakṣmī, amṛta, the celestial horse Uccaiḥśravā, and the jewel Kaustubha—invoking the famous Samudra-manthana episode as illustrative background.