Shloka 37
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ब्रह्मन्! सत्यवादी मुनि व्यासजीके द्वारा निर्मित यह पुण्यमय इतिहास परम पवित्र एवं बहुत उत्तम है ।।
vaiśampāyana uvāca | brahman! satyavādī muni-vyāsajī-kṛta eṣa puṇyamaya itihāsaḥ parama-pavitraḥ ca atyanta-uttamaḥ || sarvajñena vidhijñena dharmajñānavatā satā | atīndriyeṇa śucinā tapasā bhāvitātmanā || sāṅkhya-yoga-viduṣā ca bahu-śāstra-viśāradena munivareṇa vyāsena divya-dṛṣṭyā vilokya mahātmā-pāṇḍavānām anyeṣāṃ ca bahu-dhana-sampannānāṃ mahā-tejasvināṃ rājñāṃ kīrti-prasāraṇāya ayam itihāsaḥ racitaḥ |
ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಸತ್ಯವಾಡಿ ಮುನಿ ವ್ಯಾಸನು ರಚಿಸಿದ ಈ ಪುಣ್ಯಮಯ ಇತಿಹಾಸವು ಪರಮ ಪವಿತ್ರವೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೂ ಆಗಿದೆ. ಸರ್ವಜ್ಞ, ವಿಧಿವಿಧಾನಜ್ಞ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಸತ್ಪುರುಷ—ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತ ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನ, ಶುದ್ಧ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಅಂತರಾತ್ಮನಿರುವ—ಅಂತಹ ಮುನಿವರ ವ್ಯಾಸನು ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಪಾಂಡವರ ಹಾಗೂ ಇತರ ಧನಸಂಪನ್ನ, ತೇಜಸ್ವಿ ರಾಜರ ಕೀರ್ತಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಡಲೆಂದು ಈ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Mahābhārata as a sanctifying moral history authored by a truth-committed, disciplined, and learned sage. Ethical authority is grounded in dharma-knowledge, purity, and tapas, suggesting that right understanding and right conduct arise from inner refinement and scriptural discernment.
Vaiśampāyana praises Vyāsa and explains why the epic was composed: Vyāsa, endowed with divine vision and mastery of many disciplines, created this itihāsa to preserve and spread the renown of the Pāṇḍavas and other powerful kings, presenting their deeds within a dharmic framework.