Shloka 39
स्वर्गारोहणपर्व — तृतीयोऽध्यायः
Indra and Dharma’s Consolation; Celestial Gaṅgā Purification
“नरेश्वर! सव्यसाची अर्जुन, भीमसेन, पुरुषप्रवर नकुल-सहदेव अथवा सत्यवादी शूरवीर कर्ण--इनमेंसे कोई भी चिरकालतक नरकमें रहनेके योग्य नहीं है ।।
vaiśampāyana uvāca: nareśvara! savyasācī arjunaḥ, bhīmasenaḥ, puruṣapravaraḥ nakula-sahadevau athavā satyavādī śūravīraḥ karṇaḥ—eṣāṃ madhye kaścid api cirakālaṃ narake vāsa-yogyo na bhavati. na kṛṣṇā rājaputrī ca narakārhā kathaṃcana. ehi hi bharataśreṣṭha, paśya gaṅgāṃ trilokagām.
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನರೇಶ್ವರನೇ! ಸವ್ಯಸಾಚಿ ಅರ್ಜುನನಾಗಲಿ, ಭೀಮಸೇನನಾಗಲಿ, ಪುರುಷಪ್ರವರರಾದ ನಕುಲ–ಸಹದೇವರಾಗಲಿ, ಸತ್ಯವಾದಿ ಶೂರವೀರ ಕರ್ಣನಾಗಲಿ—ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಅರ್ಹರಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಕೃಷ್ಣೆಯೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳಲ್ಲ. ಬಾ, ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ತ್ರಿಲೋಕಗಾಮಿನಿಯಾದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ನೋಡು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when great figures undergo brief post-war moral reckoning, the epic insists on proportional justice: fundamentally dharmic persons (and those with major virtues like truthfulness and heroism) are not destined for prolonged hell. The mention of Gaṅgā signals purification and a transition from punitive vision to restoration and higher passage.
Vaiśampāyana reassures the addressed king (Janamejaya in the frame narrative) that the principal heroes—Arjuna, Bhīma, Nakula, Sahadeva, and Karṇa—and also Kṛṣṇā (Draupadī) are not truly hell-bound for long. He then invites him to behold the Gaṅgā, indicating a shift toward a purifying, world-transcending vision within the Svargarohana (ascent to heaven) sequence.