अभिमन्युविलापः (Abhimanyu-vilāpa) — Uttarā’s lament, observed and framed by Gandhārī
मातड़'भुजवर्ष्माणौ ज्याक्षेपकठिनत्वचौ । काज्चनाज्दिनौ शेते निक्षिप्प विपुलौ भुजी,“जो हाथीकी सूँड़के समान बड़ी हैं, निरन्तर प्रत्यंचा खींचनेके कारण रगड़से जिनकी त्वचा कठोर हो गयी है तथा जो सोनेके बाजूबन्द धारण करते हैं, उन विशाल भुजाओंको फैलाकर आप सो रहे हैं
ಆನೆಯ ಸೊಂಡಿಲಿನಂತೆ ವಿಶಾಲವಾದವು, ಧನುಷ್ಯದ ಜ್ಯೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಎಳೆದ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಚರ್ಮ ಕಠಿಣವಾದವು, ಸ್ವರ್ಣದ ಅಂಗದಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದವು—ಅಂತಹ ನಿನ್ನ ವಿಪುಲ ಭುಜಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ನೀನು ಹೀಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವೆ.
वैशम्पायन उवाच