Shloka 42
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
यच्चाश्रुपातात् कलिलं वदनं वहसे नृप । आशान्त्रदृष्टमेतद्धि न प्रशंसन्ति पण्डिता:,“नरेश्वरर आप जो आँसुओंकी धारासे भीगा हुआ मुँह लिये फिरते हैं, यह अशास्त्रीय कार्य है। विद्वान् पुरुष इसकी प्रशंसा नहीं करते हैं
yaccāśrupātāt kalilaṁ vadanaṁ vahase nṛpa | aśāstradṛṣṭam etaddhi na praśaṁsanti paṇḍitāḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೃಪ! ಕಣ್ಣೀರಿನ ಬೀಳಿಕೆಯಿಂದ ತೋಯ್ದು ಮಲಿನವಾದ ಮುಖವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ತಿರುಗುವುದು ಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತವಲ್ಲ; ಪಂಡಿತರು ಇಂತಹ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ।
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse stresses restraint and dignified conduct for a ruler: public, uncontrolled lamentation is portrayed as contrary to śāstric norms, and therefore not endorsed by the wise.
In the aftermath of the war, the speaker addresses the king, observing his tear-soaked, grief-stricken appearance and admonishing him that such overt weeping is not considered proper according to traditional standards.