Shloka 27
Purohita-Niyoga and the Brahma–Kṣatra Concord
Aila–Kaśyapa Saṃvāda
पापस्य लोको निरयो<प्रकाशो नित्यं दु:खं शोकभूयिष्ठमेव । तत्रात्मानं शोचति पापकर्म बह्वी: समा: प्रतपत्रप्रतिष्ठ:
kāśyapa uvāca | pāpasya loko nirayo 'prakāśo nityaṃ duḥkhaṃ śokabhūyiṣṭham eva | tatrātmānaṃ śocati pāpakarmā bahvīḥ samāḥ pratapatra-pratiṣṭhaḥ ||
ಕಾಶ್ಯಪನು ಹೇಳಿದನು—ಪಾಪಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಲೋಕ ನರಕ; ಅದು ಪ್ರಕಾಶವಿಲ್ಲದದು, ನಿತ್ಯ ದುಃಖಭರಿತ, ಶೋಕವೇ ಅಧಿಕ. ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನು ತನ್ನಿಗಾಗಿಯೇ ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಯಾತನೆಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ, ಸ್ಥಿರ ನೆಲೆ ಸಿಗದೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆತ್ಮಜನ್ಯ ಶೋಕದಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
कश्यप उवाच
Educational Q&A
Sinful action (pāpa-karma) ripens into a painful post-mortem condition: darkness, continual suffering, and grief. The verse stresses moral causality—one’s deeds create one’s future experience—and warns that wrongdoing yields prolonged, unstable torment and self-lamentation.
In Śānti Parva’s didactic discourse, the sage Kaśyapa is speaking, describing the fate of the sinful in niraya (hell). The passage functions as ethical instruction, using vivid imagery of darkness and ceaseless sorrow to deter pāpa and encourage dharmic conduct.