Shloka 25
राजधर्मस्य नवनीतम्—रक्षा, दण्ड, चार, उत्थान
Rājadharma’s ‘Essence’: Protection, Punishment, Intelligence, and Royal Diligence
वैशम्पायन उवाच ततो व्यासश्न भगवान् देवस्थानो5श्म एव च | वासुदेव: कृपश्चैव सात्यकि: संजयस्तथा
vaiśampāyana uvāca | tato vyāsaś ca bhagavān devathāno ’śma eva ca | vāsudevaḥ kṛpaś caiva sātyakiḥ sañjayas tathā ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಜನಮೇಜಯ! ಭೀಷ್ಮನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ವ್ಯಾಸ, ದೇವಸ್ಥಾನ, ಅಶ್ಮ, ಹಾಗೆಯೇ ವಾಸುದೇವನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಸಾತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಸಂಜಯರು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಅವರು ಸಾಧುವಾದವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪುರುಷಸಿಂಹ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical authority of dharma-teaching: when a truly righteous elder like Bhīṣma speaks, wise and eminent figures respond with approval, reinforcing that moral instruction gains strength through recognition by the learned and virtuous.
After Bhīṣma’s discourse, leading figures—Vyāsa, Kṛṣṇa, Kṛpa, Sātyaki, and Sañjaya (with Devathāna and Aśma)—are delighted and publicly commend Bhīṣma, offering repeated praise and affirming the value of his counsel to Janamejaya’s listener-context.