Shloka 14
स्वरेण हृष्टपुष्टेन तुष्टाव मधुसूदनम्,भीष्म: परमधर्मात्मा वासुदेवम थास्तुवत् । ध्यान करते-करते वे हृष्ट-पुष्ट स्वरसे भगवान् मधुसूदनकी स्तुति करने लगे। वाग्वेत्ताओंमें श्रेष्ठ, शक्तिशाली, परम धर्मात्मा भीष्मने हाथ जोड़कर योगेश्वर, पद्मनाभ, सर्वव्यापी, विजयशील जगदीश्वर वासुदेवकी इस प्रकार स्तुति आरम्भ की
svareṇa hṛṣṭa-puṣṭena tuṣṭāva madhusūdanam | bhīṣmaḥ paramadharmātmā vāsudevam athāstuvat ||
ಆಂತರಿಕ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೃಢಸ್ವರದಿಂದ ಪರಮಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಭೀಷ್ಮನು ಮಧುಸೂದನ ವಾಸುದೇವನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದನು।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames devotion as an ethical and spiritual act: a life grounded in dharma culminates in reverent remembrance and praise of the divine. Bhīṣma’s joyful, steady voice suggests that inner contemplation ripens into articulate worship, presenting bhakti as a dignified expression of righteous understanding.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīṣma, absorbed in meditation, begins a formal hymn (stuti) to Kṛṣṇa—addressed as Madhusūdana and Vāsudeva. This marks the start of Bhīṣma’s praise, setting a devotional tone within the Shānti Parva discourse.