जामदग्न्येन रामेण सहस्ननयनोपम: । संयुगे निहतो रोषात् कार्तवीर्यो महाबल:,महाबली राजा कार्तवीर्य अर्जुन इन्द्रके समान पराक्रमी था; परंतु रोषके ही कारण जमदग्निनन्दन परशुरामके द्वारा युद्धमें मारा गया
Jāmadagnyena Rāmeṇa sahasranayanopamaḥ | saṃyuge nihato roṣāt Kārtavīryo mahābalaḥ ||
ಸಹಸ್ರನೇತ್ರ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ಮಹಾಬಲ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನು, ಕೋಪವೇ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಮದಗ್ನ್ಯ ರಾಮ (ಪರಶುರಾಮ)ನಿಂದ ಹತನಾದನು.
नाग उवाच
The verse highlights wrath (roṣa) as a morally and practically ruinous force: even a king as mighty as Kārtavīrya, comparable to Indra, meets destruction when anger becomes the driving cause. Power without self-restraint collapses into violence and downfall.
Nāga recalls the famous episode in which Paraśurāma (Rāma Jāmadagnya) kills the powerful Haihaya king Kārtavīrya Arjuna in battle. The emphasis here is not merely on the event, but on its stated cause—wrath—framing the killing as a consequence of uncontrolled anger.