Shloka 7
तदनन्तर उसने वेदोक्त धर्म, शास्त्रोक्त धर्म तथा शिष्ट पुरुषोंद्वारा आचरित धर्म--इन तीन प्रकारके धर्मोंपर मन-ही-मन विचार करना आरम्भ किया-- ।। किन्नु मे स्याच्छुभं कृत्वा कि कृतं कि परायणम् । इत्येवं खिद्यते नित्यं न च याति विनिश्चयम,क्या करनेसे मेरा कल्याण होगा? मेरा क्या कर्तव्य है तथा कौन मेरे लिये परम आश्रय है?” इस प्रकार वह सदा सोचते-सोचते खिन्न हो जाता था; परंतु किसी निर्णयपर नहीं पहुँच पाता था
tadanantaraṃ sa vedokta-dharmaṃ śāstrokta-dharmaṃ tathā śiṣṭa-puruṣair ācarita-dharmaṃ—ime trayaḥ prakārā dharmāḥ—manasā vicārayitum ārabdhavān। kintu me syāc chubhaṃ kṛtvā kiṃ kṛtaṃ kiṃ parāyaṇam। ityevaṃ khidyate nityaṃ na ca yāti viniścayam॥
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ವೇದೋಕ್ತ ಧರ್ಮ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಟಪುರುಷರು ಆಚರಿಸುವ ಧರ್ಮ—ಈ ಮೂರು ವಿಧದ ಧರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಚಿಂತನೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನು ಸದಾ ಹೀಗೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಕಳವಳಗೊಂಡನು—“ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗುವುದು? ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು? ನನಗೆ ಪರಮಾಶ್ರಯ ಯಾರು?” ಹೀಗೆ ನಿರಂತರ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಅವನು ಕುಗ್ಗಿಹೋದರೂ, ಯಾವುದೇ ದೃಢ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
भीष्म उवाच