Shloka 135
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
नित्यं जप्यपरा भूत्वा सरस्वतीमुदीरयन् । भरतनन्दन! वे नित्यप्रति भगवन्नामके जपमें तत्पर होकर “भगवान् पुरुषोत्तमकी जय हो' ऐसी वाणी बोला करते थे || १३४ $ ।। यो हास्माकं गुरुश्रेष्ठ: कृष्णद्वेपायनो मुनि:
nityaṃ japyaparā bhūtvā sarasvatīm udīrayan | bharatanandana! te nityaprati bhagavannāmake japane tatparaḥ san “bhagavān puruṣottamasya jayo ho” iti vāṇīṃ bruvate sma || yo hāsmākaṃ guruśreṣṭhaḥ kṛṣṇadvaipāyano muniḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಜಪದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ತತ್ಪರನಾಗಿ ಅವನು ನಿರಂತರ ಪವಿತ್ರ ವಾಣಿಯನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಓ ಭರತನಂದನ! ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಭಗವನ್ನಾಮಜಪದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ, ಮರುಮರು—“ಭಗವಾನ್ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಿಗೆ ಜಯ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಾಗೆಯೇ—“ನಮ್ಮ ಗುರುಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮುನಿ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ…” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage elevates nāma-japa and reverent speech as steady disciplines: constant remembrance of the Supreme (Puruṣottama) through repeated utterance purifies intention and anchors one in dharmic conduct, while honoring the guru (Vyāsa) as the authoritative source of sacred knowledge.
Vaiśampāyana, addressing Janamejaya, describes a figure who is continually engaged in japa and repeatedly proclaims victory to the Supreme Lord; the narration then turns toward invoking or referring to their foremost teacher, the sage Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa), as the guiding authority behind the tradition being recounted.