Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವನೂ ಪರಮಸ್ವಾಮಿಯೂ ಆದ ಹರಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಆ ಋಷಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಇತರ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಂದು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಿಯಮಶೀಲತೆಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಭಗವಾನ್ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು—ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥ ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನವೂ ಮಂಗಳ ವಾಣಿಯೂ ಉದ್ಭವಿಸಲೆಂದು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.