Shloka 133
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
साधु साध्विति तत्रासीन्नाद: सर्वत्र भारत | भारत! शुकदेवजीको पर्वत लाँधकर आगे बढ़ते और उस पर्वतको दो टुकड़ोंमें विदीर्ण होते देख वहाँ सब ओर '“साधु-साधु” शब्द सुनायी पड़ने लगे
sādhu sādhv iti tatrāsīn nādaḥ sarvatra bhārata | bhārata! śukadevājī ko parvata lāṅdhakara āge baḍhate aura usa parvata ko do ṭukṛoṃ meṃ vidīrṇa hote dekh vahāṃ saba ora 'sādhu-sādhu' śabda sunāī paṛane lage |
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಭಾರತ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂಬ ನಾದ ಎದ್ದಿತು. ಶುಕದೇವನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಲಂಘಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವುದನ್ನೂ, ಆ ಪರ್ವತವು ಎರಡು ತುಂಡಾಗಿ ಚೀರಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಾಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how extraordinary spiritual attainment and disciplined ascetic power (tapas) naturally evoke reverence. Public acclamation (‘sādhu-sādhu’) functions as a narrative marker that true excellence—rooted in dharma and inner mastery—is recognized and honored.
Bhīṣma describes an awe-inspiring moment: Śukadeva moves forward by leaping over a mountain, and the mountain is seen splitting into two. Witnesses on all sides respond with loud cries of approval—‘Well done! Well done!’—signaling amazement and veneration.