Shloka 14
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
पपात भूमिं राजेन्द्र शुकस्यार्थे महात्मन: । कुरुनन्दन! राजेन्द्र! आकाशसे महात्मा शुकदेवके लिये दण्ड और काला मृगचर्म--ये दोनों वस्तुएँ पृथ्वीपर गिरी ।। १३ $ |। जेगीयन्ते सम गन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणा:,हाहा हूृह्श्न गन्धर्वो तुष्ठवुः शुकसम्भवम् | गन्धर्व गाने और अप्सराएँ नृत्य करने लगीं। देवताओंकी दुंदुभियाँ बड़े जोर-जोरसे बज उठीं। विश्वावसु, तुम्बुर, नारद, हाहा और हूहू आदि गन्धर्व शुकदेवजीके जन्मकी बधाई गाने लगे
pāpāta bhūmiṁ rājendra śukasya arthe mahātmanaḥ | kurunandana rājendra ākāśe sa mahātmā śukadevake liye daṇḍaḥ kṛṣṇamṛgacarma ca—ete ubhe vastūnī pṛthivyāṁ papātuḥ ||
(jegīyante sma gandharvā nanṛtuś cāpsarogaṇāḥ | hāhā hūhūś ca gandharvā viśvāvasu-tumburu-nāradaiḥ saha tuṣṭuvuḥ śukasambhavam ||)
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಮಹಾತ್ಮ ಶುಕನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ದಂಡವೂ ಕಪ್ಪು ಮೃಗಚರ್ಮವೂ—ಈ ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು; ಆಕಾಶವೇ ದತ್ತಿಯಂತೆ. ಆಗ ಗಂಧರ್ವರು ಗಾನಮಾಡಿದರು, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು; ದೇವದುಂದುಭಿಗಳು ಮಹಾನಾದದಿಂದ ಮೊಳಗಿದವು. ವಿಶ್ವಾವಸು, ತುಂಬುರು, ನಾರದ ಹಾಗೂ ಹಾಹಾ-ಹೂಹೂ ಮೊದಲಾದ ಗಂಧರ್ವರು ಶುಕನ ಮಂಗಳಕರ ಅವತರಣೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು।
भीष्म उवाच