Shloka 14
Śvetadvīpa-varṇana and Śāstra-pravartana (Śānti Parva 322)
आत्मना विदहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् | गर्भशय्यामुपादाय भुज्यते पौर्वदेहिकम्,दुःख अपने ही किये हुए कर्मोका फल है और सुख भी अपने ही पूर्वकृत कर्मोंका परिणाम है। जीव माताकी गर्भशय्यामें आते ही पूर्व शरीरद्वारा उपार्जित सुख-दुःखका उपभोग करने लगता है
bhīṣma uvāca | ātmanā vidhitaṃ duḥkham ātmanā vihitaṃ sukham | garbhaśayyām upādāya bhujyate paurvadehikam ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ದುಃಖವು ಆತ್ಮನೇ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು; ಸುಖವೂ ಆತ್ಮನೇ ವಿಧಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಜೀವನು ಗರ್ಭಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಪೂರ್ವದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಕರ್ಮಫಲ—ಸುಖದುಃಖ—ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That both suffering and happiness arise from one’s own actions: the self is the maker of its experience, and the results of past deeds (even from a previous embodiment) inevitably mature and are undergone.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right understanding, Bhishma teaches Yudhishthira about karma and rebirth: the jīva, upon entering the womb, begins to experience the accumulated fruits of prior-life actions as pleasure and pain.