दधाति यः स्वकर्मणा ददाति यस्य कस्यचित् | अबुद्धिमोहजैर्गुणैः: स एक एव युज्यते,जो पुरुष अपने सत्कर्मोद्वारा धर्मको धारण करता है और जिस किसीको भी निष्कामभावसे दान देता है, वह अकेला ही मोहरहित बुद्धिसे प्राप्त होनेवाले गुणोंसे संयुक्त होता है
dadhāti yaḥ svakarmaṇā dadāti yasya kasyacit | abuddhi-mohajair guṇaiḥ sa eka eva yujyate ||
ತನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಿಷ್ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ದಾನ ಮಾಡುವವನು—ಮೋಹರಹಿತ, ನಿರ್ಮಲ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
व्यास उवाच
True virtue is shown by sustaining dharma through one’s own rightful duties (svakarma) and giving without selfish motive; such a person is characterized by qualities grounded in clear understanding rather than delusion.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Vyāsa articulates a moral criterion for excellence: the person who lives by duty and practices impartial, desireless giving is singled out as genuinely endowed with higher virtues.