Shloka 31
देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
यो लुब्ध: सुभुशं प्रियानृतश्न मनुष्य: सततनिकृतिवज्चनाभिरति: स्यात् । उपनिधिभिरसुखकृत्स परमनिरयगो भृशमसुखमनुभवति दुष्कृतकर्मा,जो पुरुष अत्यन्त लोभी, असत्यसे प्रेम करनेवाला और सर्वदा कपटभरी बातें बनानेवाला और ठगाईमें रत है तथा जो तरह-तरहके साधनोंसे दूसरोंको दुःख देता है, वह पापात्मा घोर नरकमें पड़कर अत्यन्त दुःख भोगता है
yo lubdhaḥ subahuśaṃ priyānṛtaśna manuṣyaḥ satata-nikṛti-vañcanābhiratiḥ syāt | upanidhibhir asukha-kṛt sa parama-niraya-go bhṛśam asukham anubhavati duṣkṛta-karmā ||
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಅತಿಲೋಭಿ, ಮಧುರವಾದ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವವನು, ಸದಾ ವಂಚನೆ-ಮೋಸಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರುವವನು, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು—ಅಂತಹ ದुष್ಕರ್ಮಿ ಪಾಪಾತ್ಮನು ಪರಮ ಭೀಕರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Greed, love of falsehood, and habitual deception that harms others are grave adharma; such conduct ripens into severe suffering, described as falling into dreadful hell and experiencing intense misery.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vyāsa states a moral consequence: he characterizes a deceitful, harm-causing person and declares the karmic result—torment in the most terrible niraya (hell).