Shloka 93
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
जब बोलते समय वक्ता श्रोताकी अवहेलना करके दूसरेके लिये अपनी बात कहने लगता है, उस समय वह वाक्य श्रोताके हृदयमें प्रवेश नहीं करता है ।। अथ य: स्वार्थमुत्सृज्य परार्थ प्राह मानव: । विशड्का जायते तस्मिन् वाक्यं तदपि दोषवत्,और जो मनुष्य स्वार्थ त्यागकर दूसरेके लिये कुछ कहता है, उस समय उसके प्रति श्रोताके हृदयमें आशंका उत्पन्न होती है, अतः वह वाक्य भी दोषयुक्त ही है
bhīṣma uvāca | yadā vaktā śrotāram avajñāya anyasya kṛte svāṃ vācam āha, tadā tad-vākyaṃ śrotuḥ hṛdayaṃ na praviśati | atha yaḥ svārtham utsṛjya parārthaṃ prāha mānavaḥ, tasmin viśaṅkā jāyate; tad-vākyaṃ tad api doṣavat |
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವಕ್ತನು ಶ್ರೋತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದರೆ, ಆ ವಾಕ್ಯ ಶ್ರೋತೆಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಶ್ರೋತೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಾಕ್ಯವೂ ದೋಷಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.
भीष्य उवाच