Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
साहं मानप्रदानेन वागातिथ्येन चार्चिता । सुप्ता सुशरणं प्रीता श्वो गमिष्यामि मैथिल,आपने मुझे बड़ा सम्मान दिया। अपनी वाणीरूप आतिथ्यके द्वारा मेरा भलीभाँति सत्कार किया। मिथिलानरेश! अब मैं प्रसन्नतापूर्वक आपके शरीररूपी सुन्दर गृहमें सोकर कल सबेरे यहाँसे चली जाऊँगी
sāhaṃ mānapradānena vāgātithyena cārcitā | suptā suśaraṇaṃ prītā śvo gamiṣyāmi maithila ||
ನೀವು ನನಗೆ ಮಹಾ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಮಧುರ ವಾಕ್ಯಗಳೇ ಆತಿಥ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದಿರಿ. ಓ ಮಿಥಿಲಾರಾಜನೇ! ಈಗ ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದೇಹ-ರೂಪವಾದ ಸುಂದರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.
भीष्य उवाच
The verse highlights dharmic etiquette: honouring a guest through respect (māna) and gracious speech (vāg-ātithya). True hospitality is not only material provision but also courteous words and a sense of secure refuge.
The speaker expresses gratitude to the king of Mithila for respectful reception and verbal hospitality, states that she will rest safely under his shelter, and announces her departure the next day.